ناگفته پيداست كه بيمارى ، يك عمل براى انسان نيست تا براى وى پاداش در بر داشته باشد و از همين رو ، از ديدگاه امام عليه السلام ، آن گاه كه مؤمنى در برابر درد و بيمارى شكيبايى ورزد و در پيشگاه خداوند ، دعا و زارى كند ، بدان سبب كه اين شكيبايى و دعا ، عملى از اعمال انسان است ، پاداش خواهد داشت و به واسطه آن به مرتبت وى در پيشگاه خداوند ، افزوده مىشود و براى او حسنات نوشته خواهد شد . از همين جاست كه مىبينيم احاديث اين فصل ، به رغم همه اختلافات ظاهرى ، هيچ تعارضى با همديگر ندارند ؛ چرا كه احاديث كه از پاداش نداشتن بيمارى سخن مىگويند ، نه به عمل و نيّت بيمار ، بلكه به نفْس بيمارى نظر دارند ، و روايت‌هايى كه به ثواب بيمار و بالا رفتن مرتبت او تصريح مىكنند ، به شكيبايى و مقاومت و نيّت او ناظرند . از اين رو ، اگر بيمار در دوران تن‌درستى ، براى مثال ، نماز شب مىخوانده ، براى وى در دوران بيمارى ، پاداش آن نيز نوشته مىشود . بيمارى كه علاوه بر اين ، صبر هم مىكند ، افزون بر اين پاداش ، پاداش شكيبايى خويش را هم مىگيرد ، و بيمارى هم كه علاوه بر آن ، دعا و تضرّع مىكند ، مرتبت وى نيز نزد خداوند ، بالاتر مىرود و از مراتب بالا برخوردار مىشود .